Luxembourg
Che Khabar ?
Donation 

+352 691 23 49 49

ایرانیان در لوکزامبورگ برای حمایت از معترضانی که علیه رژیم در کشورشان قیام کردند، اختلافات خود را کنار گذاشته اند

«همه به جز آخوندها»

اینترویو روزنامه لند با رئیس انجمن سیمرغ و چند ایرانی


اردوان فتح اله زاده گفت: «این تظاهرات اولین و موفقیت آمیزترین تظاهرات است زیرا انجمن سیمرغ توانست گروه ها، سازمان ها و احزاب را گرد هم آورد که به طور کلی تقسیم شده بودند». این وکیل که از سال 1995 در لوکزامبورگ مشغول به کار است، خوشحال است که به برگزارکنندگان برنامه کمک کرده است تا این رویداد جمعی و بدون تنش برگزار شود. اردوان میگوید : من از یک خانواده رنگین کمانی هستم، با نظرات مختلف و همیشه طرفدار احترام به همه هستم. ایرانیان لوکزامبورگ باید پشت سر مردمی که برای زندگی آزاد و در صلح می جنگند، اتحاد نشان دهند. بین سلطنت طلبان، کسانی که روابط اقتصادی با دولت دارند، بهائیان، پناهندگان، دانشجویان و حتی مجاهدین، جامعه ایرانی در دوک اعظم ناهمگون و نا متحد بودند.
فرح دوستدار، دکترای علوم سیاسی که پس از تحصیل در اتریش از سال 1971 در لوکزامبورگ ساکن شده است، لبخند می‌زند و میگوید که: «ما در آمارها ظاهر نمی‌شویم». مطابق استاتیک حدود 600 ایرانی در لوکزامبورگ سکونت دارد، اما بسیاری از کسانی که بیش از بیست یا سی سال در آنجا زندگی کرده اند، لوکزامبورگ شده اند و کسانی که دارای ملیت لوکزامبورگی هستند جز آمار ایرانی محسوب نمی شوند.
فاطمه خلعت، رئیس انجمن سیمرغ که به برگزارکننده سری تظاهرات و مخصوصا روز یکشنبه 9 اکتبر بود، می گوید: «من می گویم جامعه ایرانی لوکزامبورگ 2000 نفر است». او که هفت سال پیش به عنوان یک پناهنده وارد لوکزامبورگ شد، و در ایران دبیر فیزیک بود اکنون در لوکزامبورگ نیز معلم فیزیک است و همزمان تحصیلات علیه خود را در دانشگاه لوکزامبورگ دنبال می کند، درباره سیمرغ میگوید. سیمرغ - که نامش تداعی کننده داستان منطق الطیر است که توسط شاعر صوفی پارسی فریدالدین عطار نوشته شده است، زندگی واقعی مهاجرین و پناهندگان لوکزامبورگ است که در پی یافتن زندگی ایده آل و محبوب سر به هجران گذاشته اند - از بعالیت های اصلی انجمن سیمرغ این است که اسناد، فرم ها و درخواست های اداری را با فارسی ترجمه میکند و به رایگان در اختیار عموم میگذارد و اطلاعات مفیدی را برای برای سهولت در ادغام پذیری جامعه ایرانی مهاجر ارائه می دهد. در وب‌سایت «لوکزامبورگ چه خبر؟» ، انجمن سیمرغ همچنین اخبار مربوط به دوک بزرگ را با ترجمه صحیح و اطلاعات منتشر شده در مطبوعات مخابره می‌کنند.
فاطمه خلعت میگوید که سلطنت طلبان، سوسیالیست ها و لیبرال ها اولین کسانی بودند که ایران را بعد از انقلاب ترک کردند و به دنبال آن مردان جوانی که از خدمت سربازی فرار کردند. «برای خمینی جنگ یک نعمت بود. این به او اجازه داد تا وضعیت اضطراری را اعلام کند، قدرت کامل را تضمین کند، مخالفان را تحت سلطه درآورد در حالی که ارتش در خط مقدم بود. موج دیگری که از رژیم اسلامی فرار کردند خانواده های لیبرال، اغلب سکولار و با تحصیلات عالی تشکیل می دادند. 
امروز "روح مصالحه" در برابر "دشمن مشترک" در حال افزایش است.   
فرح دوستدار ضمن بیان اینکه برای خروج از کشور نیاز به تمکن مالی قابل توجهی بود، تأکید می کند: «فرصت های تحصیلی به ویژه برای زنان به وضوح کاهش یافت. «اینها لزوماً خانواده های سیاسی یا خانواده های نزدیک به شاه نبودند، صرفاً افرادی بودند که می خواستند بدون محدودیت های رژیم آخوندها زندگی کنند و چشم اندازهای بهتری در کشورهای دیگر می دیدند. بنابراین پزشکان، کارآفرینان، وکلا، معماران و مهندسان در دیاسپورای ایرانی، به ویژه در لوکزامبورگ، بسیار حضور دارند. 
المیرا نجفی، رئیس کتابفروشی Alinéa، می گوید: «ایرانبان در آلمان، بیشتر مختلط است، تاجران کوچک یا اینکه بیشتر رستوران دار هستند. در ده سال گذشته، با مواجهه با بحران اقتصادی در ایران و وخامت وضعیت حقوق بشر، سایر ایرانیان همچنان به عنوان پناهنده به لوکزامبورگ آمده اند. به این ترتیب ۲۵ درخواست حمایت بین‌المللی در سال ۲۰۲۱ از اتباع ایرانی به ثبت رسیده است. در گزارش سال 2021 وزارت امور خارجه به عنوان نشانه اشاره شده است که 91 ایرانی در ساختارهای اداره ملی پذیرش اسکان داده شده اند. همچنین ایرانیان به عنوان دانشجویان غیراروپایی اولین ذینفعان مجوز اقامت هستند.
المیرا نجفی تصور می‌کند: «تظاهرات یکشنبه طیف گسترده‌ای از مردم را گرد هم آورد، از جمله افرادی که هرگز از ترس خانواده‌هایشان یا از سر بی‌علاقگی یا سرخوردگی در عموم حاضر نشده بودند. ما از اینجا نمی توانیم کار زیادی انجام دهیم، اما حداقل کاری که می توانیم انجام دهیم ابراز همبستگی است. مهمتر از همه، ما دیگر نباید به ایران برگردیم، دیگر با این کشور و بزرگانش معامله نکنیم. پنج میلیون ایرانی در جهان وجود دارد.  
فشار دولت‌های غربی یکی دیگر از راه‌هایی است که فرح دوستدار از آن دفاع می‌کند: «من می‌خواهم با حقوق بشر به همان اهمیت نفت و هسته‌ای برخورد شود. دیدن دست دادن ماکرون با رئیسی غیرقابل تحمل است.
رضا کیانپور به نوبه خود از همه کشورهای دموکراتیک برای کمک به قیام کنونی، که خطر سرکوب آن «حتی بیشتر از سال 2019 منجر به مرگ و میر» می شود، از «همه کشورهای دموکراتیک حمایت گسترده و تأیید شده در همه اشکال ممکن» درخواست می کند. 
فاطمه خلعت نیز موافق است: «پولهای زیادی از سوی آخوندها و خانواده هایشان در خارج از کشور و لزوماً در لوکزامبورگ وجود دارد. مسدود کردن دارایی های آنها شروع خوبی خواهد بود. این همان چیزی است که چندین کشور اروپایی (فرانسه، و همچنین آلمان، دانمارک، ایتالیا، اسپانیا و جمهوری چک) پیشنهاد داده اند. توقیف دارایی ها و ممنوعیت سفر علیه مسئولین سرکوب در ایران می تواند در نشست وزرای خارجه 27 کشور در هفته آینده در لوکزامبورگ تصمیم گیری شود. او می افزاید در خارج از کشور اغلبا نوستالژیک رژیم سلطنتی هستند که از بازگشت رضا پهلوی، پسر شاه در تبعید در ایالات متحده، «در قالب یک سلطنت مشروطه مانند اروپا» یا حامیان یک جمهوری دموکراتیک سکولار حمایت می کنند. "با رئیس جمهور، ضامن وحدت." اما این اشتباه است باید به یک نظام دموکراتیک و در نظر گرفتن حق کرسی برای همه احزاب، اپوزیسیون ها و حتی مردم عادی باید فکر کرد.
فرح دوستدار در پایان می گوید: «بهترین این گزینه ها برگزاری رفراندوم و رأی مردم به یک نظام واقعاً دموکراتیک و نمایندگی است». ترس از تداوم جمهوری اسلامی یا وقوع یک دیکتاتوری نظامی مانند مصر نیز بر لبان همه است.

ترجمه شده از روزنامه اصلی مصاحبه